Этот город можно читать, как учебник по геометрии. В нем все расчерчено дорогами и трамвайными рельсами, изрыто переходами и тоннелями, пронизано конусами света уличных фонарей и фар машин. Он опутан каналами связи, набит потоками рекламы, формулами успеха, объемами предоплаченного трафика и бесконечными ссылками на виртуальные страницы чьих-то дневников. Здесь даже небо размечено межконтинентальными авиалиниями, а квадратные метры наполнены чьими-то судьбами, прямыми и ломанными, параллельными и пересекающимися.
Рэспубліканскі юнацкі фотаконкурс "Пацалунак па-беларуску" (далей - Конкурс) праводзіцца ўпершыню ў рамках рэалізацыі праграмы Беларускай Асацыяцыі клубаў ЮНЕСКА "Культура свету". Мэтай дадзенай праграмы з'яўляецца прадастаўленне маладым людзям магчымасці знаёмства з нацыянальнай культурай і культурамі іншых краін. Дадзены Конкурс арыентаваны на далучэнне моладзі да нацыянальнай культуры.
ВЫСТАВКА ПИКТОРИАЛЬНОЙ ФОТОГРАФИИ
Мэта фотавыставы "Фарбы Венецыі" - не паказаць знаёмыя ўсім з дзяцінства архітэктурныя шэдэўры горада на вадзе, а стварыць у наведвальніка асаблівы эмацыянальны настрой, акцэнтаваць яго ўвагу на дэталях, якія, зліваючыся ў адно, ствараюць цэласны вобраз гэтага дзівоснага горада і дазваляюць кожнаму чалавеку прасякнуцца сапраўды містычнай венецыянскай атмасферай...Выстаўка працягнецца да 4 сакавіка.
Анталогия 2008 Маніфэст фатографа - постпостмадэрніста ХХІ ст.
| 02 Апреля 2008
 | І. Постаць і твар чалавека ў клятчастай кашулі як аб’ект – перашкода на шляху сонечнага сьвятла. Шэрыя квадраты кашулі адбіваюцца ад паверхні шыбаў і ўтвараюць рытм з плямамі вокнаў на сьцяне суседняга будынку. Складаючы такі камэнтар да фатаграфіі, я, як сапраўдны эпігон, хоць і з пэўнай доляй самаіроніі, дэманструю перайманьне ў якасці аднаго з самых эфектыўных спосабаў выжываньня і , каб пазьбегнуць эфекту пародыі, называю здымак проста: “Партрэт фатографа Ігара Саўчанкі, каторы ў спалучэньні з усім вышэйзгаданым справакаваў з”яўленьне гэтага тэксту”... |
ІІ. Сьвятло, якое дасягнула сьцяны, трапіла на матрыцу фотавыявы і нагрэла яе там, дзе пераважае чорны, і адбілася там, дзе болей сьветлага і , запаволіўшы рух на віражах ў аб”ектыве, нагрэла фотаплеўку, перадаўшы ёй і тую частку інфармацыі, што назапашана матрыцай карціны, і тую яе частку, якую яно набыла ў сутыкненьнях з часьцінкамі пылу, туману, крышталікамі лёду, каторыя можа сустрэць сьвятло за тыя 500 сэкундаў, што складаюць шлях ад паверхні Сонца да сустрэчы ў зямной атмасфэры з постаццю і тварам чалавека ў клятчастай кашулі.
ІІІ. Фотакамэра – яшчэ адзін аб”ект культу Сонечнага сьвятла, не павінна быць занадта складанай, каб ня згубіць тую частку інфармацыі, што пераходзіць на матрыцу ад аўтара ў момант адчыненьня заслоны. У выніку павінна нарадзіцца фатаграфія – вакно ў іншую рэальнасьць. “ФЭД“ ў руках вымагае канцэнтрацыі думкі. Таму вельмі лагічным падаецца мне тое, што Ігар Саўчанка заняўся дасьледваньнем паралельнай рэальнасьці (“Весті с западнаго фронта”, да прыкладу). Фотакамэра залішне аўтаматызаваная падсоўвае нам копію рэальнасьці. Лёс персанажаў там не адрозніваецца ад лёсу паўсядзённасьці. Мы можам толькі здагадвацца, ці быў Ньепс першым чалавекам у сьвеце, які зразумеў, трымаючы ў руках першую ў сьвеце фотакарцінку на асфальце – фрагмэнт сьцяны суседняга будынку – зразумеў, што перад ім. Але можна сказаць дакладна: прафаны ня зразумелі нічога, як заўсёды. Пачалі трубіць аб сьмерці жывапісу. Насамрэч канец , толькі ня жывапісу, а самой фатаграфіі, абвясціў праз паўтара стагоддзі беларускі фатограф Ігар Саўчанка. Ён узяў у рукі “Лейку” і разлажыў фатаграфію на атамы, пасьля чаго заявіў аб спыненьні фатаграфічнай дзейнасьці. Але спыніць ня ўдаецца – цягнуць да сябе паралельныя міры.
Валеры Клапоцкі, Узногі, 2008-03-25.
